بشارت به مئد مئد و 12 ربانی

آيات مجموعه: پیدایش 17: 1-21
آيات مرتبط: پیدایش 5 :22 ، 6 :9 ، 17 :1 ، 17: 2، 17: 6-7، 17: 20،  17: 20، 12: 2-3،  18: 18،  28: 14، 17: 20،  17: 16، ، 25: 12-16،  27: 27،  48: 9-15،  48: 17-18تثنیه 10: 8 ، 21: 5، 33: 1، 21: 5  یوشع 14: 13، دوم سموئیل 6: 20اول پادشاهان 8: ، 8: 23 – 25     ، 2: 6-9، حجی 2: 19 ، ایوب 42: 12. متی 23: 1-12
آيات اصلي:پیدایش 17: 20
کليد واژه هاي اصلي بشارت: اسماعیل در حضور تو زیست کند، او را برکت داده، بمئدمئد و دوازده ربانی از نسل وی .
روش شناسي: تحليل کتاب مقدس، تحليل اسلامي، تحليل واژگاني و تحليل تاريخي.



تحلیل کلی بشارت
خداوند در 86 سالگی به حضرت ابراهیم فرزندی به نام اسماعیل عطا فرمود چند سال بعد و زمانی که ابراهیم 99 ساله بود با خدا ملاقات میکند و از خداوند در خواست میکند که ای کاش اسماعیل در حضور تو زیست کند خدا درخواست ابراهیم را اجابت میکند و به وی مژده میدهد که من اسماعیل را برکت دادم و او را بارور میکنم  و او را بمئد مئد و  12 ربانی از وی بوجود آورم و به وی نسل عظیمی عطا میکنم . در اینکه مصداق این بشارت چه کسانی هستند نیاز به بررسی های دقیق واژگانی و تاریخی است . و با بررسی های صورت گرفته در نسل اسماعیل کسی که تمامی این خصوصیات را داشته باشد جز پیامبر گرامی اسلام و 12 جانشین ایشان نمیتواند باشد.

3‌.2‌.3‌  متن آیات

۱ و چون ابرام نود و نه ساله بود، خداوند بر ابرام ظاهر شده، گفت: «من هستم خدای قادر مطلق. پیش روی من بخرام و کامل شو.   ۲ و عهد خویش را در میان خود و تو خواهم بست، و تو را بسیار بسیار کثیر خواهم گردانید.»   ۳ آنگاه ابرام به روی در افتاد و خدا به وی خطاب کرده، گفت:   ۴ «اما من اینک عهد من با توست و تو پدر اُمّت‌های بسیار خواهی بود.   ۵ و نام تو بعد از این ابرام خوانده نشود بلکه نام تو ابراهیم خواهد بود، زیرا که تو را پدر امت‌های بسیار گردانیدم.   ۶ و تو را بسیار بارور نمایم و امت‌ها از تو پدید آورم و پادشاهان از تو به وجود آیند.   ۷ و عهد خویش را در میان خود و تو، و ذُریتت بعد از تو، استوار گردانم که نسلاً بعد نسل عهد جاودانی باشد، تا تو را و بعد از تو ذریت تو را خدا باشم.   ... و خدا به ابراهیم گفت: «اما زوجة تو سارای، نام او را سارای مخوان، بلکه نام او ساره باشد.   ۱۶ و او را برکت خواهم داد و پسری نیز از وی به تو خواهم بخشید. او را برکت خواهم داد و امتها از وی به وجود خواهند آمد، و ملوک امتها از وی پدید خواهند شد.»   ...۱۸ و ابراهیم به خدا گفت: «کاش که اسماعیل در حضور تو زیست کند.»   ۱۹ خدا گفت: «به تحقیق زوجه‌ات ساره برای تو پسری خواهد زایید، و او را اسحاق نام بنه، و عهد خود را با وی استوار خواهم داشت، تا با ذریت او بعد از او عهد ابدی باشد.   ۲۰ و اما در خصوص اسماعیل، تو را اجابت فرمودم. اینک او را برکت داده، بارور گردانم، و او را بسیار کثیر گردانم. دوازده رئیس از وی پدید آیند، و امتی عظیم از وی بوجود آورم.   ۲۱ لکن عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت، ( پیدایش 17: 1-21)

Mohamad کاشانی مسیحیت, [10.05.17 13:59]
[Forwarded from Mohamad کاشانی مسیحیت]
3‌.2‌.4‌.1‌  اسماعیل در حضور تو زیست کند
ابراهیم هنگام ملاقات با خدا از خدا درخواست میکند: «کاش که اسماعیل در حضور تو زیست کند.» ( پیدایش 17: 18) خداوند نیز به وی پاسخ داد: « و اما در خصوص اسماعیل، تو را اجابت فرمودم.» ( پیدایش 17: 20)
باید به مضمون دعای ابراهیم برای اسماعیل دقت کرد. او از خدا چنین تمنا می‌کند: «کاش که اسماعیل در حضور تو زیست کند.» این عبارت در نسخه‌های انگلیسی live before  you که ترجمه‌ای از  יִחְיֶ֥ה לְפָנֶֽיךָ در عبری است،  
زیست در حضور خدا برای افراد دیگری از جمله ادریس(اخنوخ)، نوح، ابراهیم، اسحاق و داود نیز بکار رفته است . در  پیدایش 5 :22  آمده است که اخنوخ به‌واقع بنده‌ای در برابر خدا بود. در تارگوم نئوفیتی آیه 6 :9 آمده است که نوح بنده‌ای در مقابل خدا بود . این مضمون در پیدایش  آیه 17 :1 راجع به ابراهیم علیه‌السلام آمده است.
حال سؤال این است که خداوند به بندگانی که دارای این ویژگی‌اند که به تعبیر دقیق تورات عبری ماسوری «برای وجه خدا سلوک می‌کنند» و به تعبیر تارگوم «بنده‌ای در پیش روی خدا هستند»، چه جایگاه و مقامی‌اعطا کرده است. پاسخ این سؤال در وصیت داود به سلیمان معلوم می‌شود. در این وصیت داود ضمن توصیه به فرزند خود به اجرای دقیق تمام سنت‌های الهی به او می‌گوید که خداوند وعده داده به پسرانِ من  درصورتی‌که «به‌راستی برای وجه خدا سلوک کنند»، که همواره یکی از آن‌ها بر کرسی پادشاهی و مُلک اسرائیل تکیه زند ( اول پادشاهان 2: 6-9) .باز در جای دیگر سلیمان از عهد الهی با بندگانی که با تمام قلب خویش در حضور خدا سلوک نمایند سخن می‌گوید که این عهد الهی همان مُلکِ و پادشاهی از سوی خداست که خداوند به پسران داود وعده داده است(اول پادشاهان، 8: 23 - 25)
از مجموع آنچه گفته شد معلوم می‌شود که در تورات عهد الهی  با بندگانی که  با تمام قلب خویش در حضور خدا سلوک نمایند این است که پیشوای الهی یا امام مردم شوند.
حال بازمی‌گردیم به فصل 17 تورات. خداوند به ابراهیم علیه‌السلام می‌گوید: «برای وجه من سلوک کن» یا به تعبیر تارگوم انقلوس پیدایش  17 :1 פלח קדמי «بنده‌ای در پیش روی من باش».  سپس به او وعده می‌دهد که من عهد خویش را با تو محکم می‌کنم ( پیدایش 17: 2) سپس به فرزندانش نیز وعده‌ی عهد می‌دهد و به او می‌گوید که پادشاهانی از فرزندان تو پدید خواهم آورد ( پیدایش 17: 6-7) اما جالب اینجاست که ابراهیم تنها برای فرزندش اسماعیل دعا می‌کند. دعایی که راجع به آن بحث شد: «ای‌کاش اسماعیل در پیش روی تو زیست کند». این دعا درخواستِ همان صفتی است که در تورات برای ادریس و نوح و ابراهیم و داود و سلیمان و نسل صالح داود ذکرشده است. این دعا در پیشگاه الهی موردقبول واقع می‌شود ( پیدایش 17: 20) و سپس به ابراهیم وعده می‌دهد که از نسل اسماعیل مئود مئود و دوازده پیشوا پدید خواهد آورد.  جالب این است که قرآن نیز بر همین عهد الهی با فرزندان ابراهیم که همان امامت است تأکید می‌کند. آنگاه‌که ابراهیم از آزمون الهی سربلند بیرون می‌آید و خدا او را امامِ مردم قرار می‌دهد، او از خدا برای فرزندانش نیز تقاضای امامت می‌کند ( بقره 124)

Mohamad کاشانی مسیحیت, [10.05.17 13:59]
[Forwarded from Mohamad کاشانی مسیحیت]
اینک او را برکت داده
خداوند به ابراهیم در باره اسماعیل میفرماید: و اما در خصوص اسماعیل، تو را اجابت فرمودم. اینک او را برکت داده،( پیدایش 17: 20) " برکت  ، תְּבָרֶכְךָ֥ ، tə-ḇā-reḵ-ḵā "  در کتاب مقدس عطیه ای الهی است که صرفا به برخی از برگزیدگان خدا عطا میشود  خدا قبلا این برکت را به ابراهیم داده بود ( پیدایش 12: 2-3) و جمیع امتها نیز از ابراهیم برکت خواهند یافت ( پیدایش 18: 18) جمیع قبائل  زمین از ذریت ابراهیم برکت میابند ( پیدایش 28: 14) و همچنین این  برکت به اسماعیل ( پیدایش 17: 20)  و  اسحاق ( پیدایش 17: 16) داده شد  و اسحاق نیز آن را به یعقوب داد ( پیدایش 27: 27)  و یعقوب نیز ان را به یوسف داد ( پیدایش 48: 9-15) و بعدها از میان بنی اسرائیل نیز تنها سبط لاوی صاحب این برکت شدند ( تثنیه 10: 8)  و لذا تنها انها میتوانند در میان بنی اسرائیل کهانت و داوری کنند( تثنیه 21: 5) و از میان بنی لاوی نیز موسی دارای این برکت بود ( تثنیه 33: 1)  و پس از وی یوشع نیز این برکت را داشت ( یوشع 14: 13) داوود ( دوم سموئیل 6: 20) و سلیمان ( اول پادشاهان 8: 14)  و حجی( حجی 2: 19) ایوب ( ایوب 42: 12) نیز برکت داشت.
و تنها خدا تعیین میکند که این برکت چگونه از نسلی به نسل دیگر منتقل شود و لذا خود خدا بنی لاوی را برگزید تا برکت از یعقوب به آنها برسد( تثنیه 21: 5)  و هنگامی که یعقوب در اواخر عمر میخواست این برکت را به دو تن از پسرانش یوسف و افرایم منتقل کند یوسف را ناپسند آمد که برکت بر افرایم منتقل شود و دست پدر خود را گرفت تا آن را از افرایم به سر نخست زاده یعقوب،  منسی منتقل کند . اما یعقوب از برکت دادن منسی ابا کرد و برکت را به یوسف و افرایم داد. (پیدایش 48: 17-18) اشعیا نیز معتقد است که برکت از جانب خدا می اید ( اشعیا 19: 25) و خدا خود به ایوب برکت میدهد( ایوب 42: 12)

Mohamad کاشانی مسیحیت, [10.05.17 13:59]
[Forwarded from Mohamad کاشانی مسیحیت]
3‌.2‌.4‌.3‌  بمئد مئد
خداوند در این آیات میفرماید اما اسماعیل میفرماید اسماعیل را برکت داده و بارور گردانم بمئد مئد ( پیدایش 17: 20) در واژگان عبری بمئد مئد בִּמְאֹ֣ד מְאֹ֑ד میباشد و  بصورت   meh-ode' meh-ode'  تلفظ میشود . این واژگان اگر بصورت قید استفاده شوند به معنای" بسیار  زیاد ، وفور معنی میشوند    اما تبیین معنای مئودمئود، نقشی کلیدی در فهم مراد این آیه خواهد داشت. جستجو در کتاب مقدّس نشان می دهد که واژۀ عبری מְאדֹ )مِئود(در هیچ آی های از عهد عتیق به همراه حرف اضافۀ باء به صورت בִּמְאדֹ )بمئود( به کار نرفته است. هرگاه این کلمه  به صورت قید به کار رود، به معنای«خیلی » یا « زیاد » است و در این صورت، دیگر نیازی به حرف اضافۀ باء ندارد.
بنابراین میتوان حکم کرد که کاربرد בִּמְא֥דֹ מְאֽדֹ )بمئودمئود( به معنای «بسیار زیاد» ،علی القاعده نادرست است و به ناچار باید به دنبال معنای دیگری برای آن بگردیم.یکی از را ههای پیشنهاد شده برای فهمِ بهترِ آیه این است که مئود مئود را به عنوان اسمی عَلَم در نظر گیریم؛ در این صورت آیۀ پیدایش 17:20 به روشنی معنا میشود:خداوند به ابراهیم میگوید نسل اسماعیل را به واسطۀ مئودمئود برکت و کثرت و عظمت میبخشم.
اما این مئودمئود کیست؟ آیا شخصی از نسل اسماعیل وجود دارد که نامش مئودمئود باشد؟ برای بررسی بیشتر باید واژگان مئد مئد و واژه های مترادف این عبارت را باز شناسی کنیم  غیر از شباهت آوایی امئد مئد با کلمه محمد   یکی از واژگان هم ریشۀ این لغت و دیگر کاربردهای آن در کتاب مقدّس اشاره کرد. מוֹדֶה )مُودِه( صیغۀ اول شخص مضارع مفرد مذکر در باب هیفیل(Hiphil  ) از ریشۀ عبری ידה )یادا( دقیقاً به معنای احمد است و بنابراین واژۀ مئودمئود )که در روایات اسلامی به صورت مودمود آمده( معادل احمد احمد یا برگردان صحیحِ آن در عربی محمد خواهد بود. ترکیب בִּמְא֣דֹ מְא֑דֹ )بمئودمئود( در آیۀ پیدایش 17 : 20 باید اشار های به یک اسم عَلَم باشد که به «بمحمد » یا «باحمد احمد» ترجمه میشود.
معا ل های واژۀ مئودمئود در نسخ ههای سریانی ܒܛ ܒܛ )طاب طاب(نیز این نظریه را تقویت میکند. در حدیثی از امام علی  این واژه یعنی طاب طاب به‌عنوان نام پیامبر اسلام در تورات ذکرشده است .

Mohamad کاشانی مسیحیت, [10.05.17 13:59]
[Forwarded from Mohamad کاشانی مسیحیت]
3‌.2‌.4‌.4‌  دوازده ربانی
در این آیه به حضرت ابراهیم بشارت داده‌شده که دوازده رئیس (ربانی) از نسل اسماعیل بوجود می آید.( پیدایش 17: 20) در نسخه‌ی عبری  به‌صورت נְשִׂיאִם֙ (نِسیئیم neSîìm=) נשיאם جمع נשיא )نِسی یا ناسی( به معنای پیشوا، رهبر، امیر، رئیس، مَلِک و کسی است که ترفیع یافته است.  و در نسخه سریانی ܪܘܪܒܢܝܢ(روربنین rorbnin=) و در نسخه‌های آرامی‌به רברבין(rabrbin = ربربین ) ترجمه‌شده است. ܢܝܢܒܪܘܪ )روربنین( جمع ܢܒܪ )ربن( از ریشۀ ܒܪ )رب( است. معنای رب و ربوبیت در سریانی، آرامی و عربی یکی است و آن، مالکیت و صاحب چیزی بودن، سروری و ولایت است. معنای لغویِ رِبّی، مولای ما، بزرگِ ما، آقای ما و ربّ ما است. این واژه در عهد عتیق برای روسای اسباط بنی اسرائیل و دیگر روسایی که ولایت و سرپرستی عد های را بر عهده داشت هاند، به کار رفته است.


اما مفهوم این واژه در عهد جدید  قابل‌تأمل است. ܪܒܢ(بزرگِ ما) یا ܪܒܝ(بزرگِ من، آقای من) در عهد جدید به‌صورت مطلق(به دون این‌که به کلمه‌ی بعدی اضافه شود) به‌هیچ‌وجه برای هیچ‌کسی جز عیسی به کار نرفته است. البته به‌صورت اضافی به کاهنان و مجمع اضافه‌شده است که معنای آن بزرگ کاهنان یا بزرگ مجمع یهودیان و ... است.
در ابتدای فصل 23 انجیل متی حضرت عیسی می‌گوید:
 ۱ آنگاه عیسی آن جماعت و شاگردان خود را خطاب کرده،   ۲ گفت: «کاتبان و فریسیان بر کرسی موسی نشسته‌اند.   ۳ پس آنچه به شما گویند، نگاه دارید و بجا آورید، لیکن مثل اعمال ایشان مکنید زیرا می‌گویند و نمی‌کنند.   ۴ زیرا بارهای گران و دشوار را می‌بندند و بر دوش مردم می‌نهند و خود نمی‌خواهند آنها را به یک انگشت حرکت دهند.   ۵ و همه کارهای خود را می‌کنند تا مردم، ایشان را ببینند. حمایلهای خود را عریض و دامنهای قبای خود را پهن می‌سازند،   ۶ و بالا نشستن در ضیافتها و کرسیهای صدر در کنایس را دوست می‌دارند،   ۷ و تعظیم در کوچه‌‌‌ها را و اینکه مردم ایشان را آقا آقا ܪܒܝ  ܪܒܝ(ربی ربی).  بخوانند.   ۸ لیکن شما آقا (ܪܒܝ ) خوانده مشوید، زیرا استاد شما یکی است یعنی مسیح و جمیع شما برادرانید.   ۹ و هیچ کس را بر زمین، پدر خود مخوانید زیرا پدر شما یکی است که در آسمان است.   ۱۰ و پیشوا خوانده مشوید، زیرا پیشوای شما یکی است یعنی مسیح.   ۱۱ و هر که از شما بزرگتر باشد، خادم شما بود.   ۱۲ و هر که خود را بلند کند،  پست گردد و هر که خود را فروتن سازد سرافراز گردد. ( متی 23: 1-12)

واژه‌ی ܪܒܝ درمجموع 72 مرتبه در عهد جدید سریانی به‌کاررفته است. واژه‌ی ܪܒܢ هفده مرتبه در انجیل پشیتای سریانی به‌کاررفته است که کلاً مخاطب آن عیسی است و لا غیر. بر این اساس به نظر می‌رسد که واژه‌ی ربِّی یا ربّان در عهد جدید اشاره به یک عالمِ الهیِ بلندمرتبه‌ای می‌کند که وقتی در موضوعی حکم می‌کند باید از حکمِ او تبعیت شود؛ یعنی کسی که جنبه‌ی سرپرستی و مولویت برای گروهی دارد و حتی حواریونِ حضرت عیسی با آن مقام و منزلتی که داشته‌اند، لایق این عنوان نبوده‌اند.

Mohamad کاشانی مسیحیت, [10.05.17 13:59]
[Forwarded from Mohamad کاشانی مسیحیت]
در قران مجید نیز در سوره‌ی مائده آیه 44 می‌فرماید: إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فيها هُدىً وَ نُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذينَ أَسْلَمُوا لِلَّذينَ هادُوا وَ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ كِتابِ اللَّه‏ ... . ما تورات را فرو فرستادیم در آن هدایت است و نور، پیامبرانی که اسلام آوردند برای یهودیان به آن حکم کنند، نیز ربانیون و احبار به‌واسطه‌ی آنچه از کتاب خدا حفظ کنند ... .
امام صادق علیه‌السلام در مورد این آیه فرموده‌اند: منظور از ربانیون در این آیه امامان هستند که غیر از پیامبران‌اند، آنان مردم را با علمشان تربیت می‌کنند و احبار نیز غیر از ربانیون‌اند و به کسانی گفته می‌شود که مردم را به‌سوی ربانیون دعوت می‌کنند .
. در روایت دیگری به ابوذر غفاری –میفرماید علی ابن ابی طالب  رِبّیِ این امت است.  در روایتی نیز پیامبر اسلام می‌گوید:«علی ربانیِ این امت است .»
بنا بر این  رِبّی یا ربّان واژه‌ای است به معنای مولا، پیشوا، رهبر و رئیس که در عهد قدیم برای امیران که جنبه‌ی سرپرستی قوم خویش را داشته‌اند به‌کاررفته است، و در عهد جدید تنها عیسی دارای این مقام رفیع بوده که به او رِبّی اطلاق شده است؛ لذا این واژه اگر از سوی خدا به کسی اطلاق شود به معنای یک ولی الهی یا پیشوا و رهبری است که دارای علم الهی است و جایگاهی آسمانی دارد. در آیه 17 :20 سفر پیدایش خداوند به ابراهیم بشارت داده که از نسلِ اسماعیل دوازده رِبّی پدید خواهند آمد. این دوازده مردِ ربّانی مقامشان از حواریان عیسی بالاتر است. حتی دوازده فرزند یعقوب به این مقام نائل نشده‌اند. باید به دنبال یافتن مصداق این دوازده ولی الهی در طول تاریخ بود. به نظر می‌رسد که منظور از این دوازده ربی همان دوازده امامی‌هستند که پیامبر اسلام ایشان را به‌عنوان ربانی امت اسلام معرفی کرده است. اولین آن‌ها امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام و آخرینشان مهدی علیه‌السلام است.

آدرس  متن عبری ایه پیدایش 17: 20  و معادل انگلیسی ان که واژه مئد مئد در ان وجود دارد .

http://biblehub.com/text/genesis/17-20.htm


اقتباس از مقاله 12 ربانی در تورات تالیف هادی تقوی